رسیـد قـصه به پـایـان، خدانگهدارت            عـزیز مـردم ایـران! خـدانـگـهـدارت

به پای شوق رسیدی در این مسیر بلا            به کـاروان شـهـیـدان، خـدانگهـدارت

شکوفه‌های بهاری پس از تو پژمردند            تو ای لـطـافت بـاران، خـدانگهدارت

صلابت تو کمر می‌شکست دشمن را            تو سیل بودی و طوفان، خدانگهدارت

خوشا به حال جهانی که بوده مدت‌ها            به چشم‌های تو مهمان، خدانگهدارت

تو می‌روی و رفیقان شاعرت در سوگ            نشـسـته‌اند غـزل‌خوان، خدانگهدارت

ببین چگونه به تشـییع پیکـرت اکنون            پُر است کوی و خیابان، خدانگهدارت

چه تلخ دست تکان می‌دهد وداع تو را            نـگـاه مـاه از ایـوان، خـدانگـهـدارت

برای دیدنت از دور، قد کشیده به شوق            شکـوفه از سـر گـلدان، خدانگهدارت

چه مادران شهیدی که با تو می‌گویند            به اشـک و آه فـراوان، خدانگهدارت

دوباره شوق زیارت کشیده است تو را            به سوی شاه خـراسان، خدانگهدارت

برو که پرچم خون‌خواهی‌ات نمی‌افتد            ز دست مـردم مـیدان، خـدانگهدارت